باز هم عزاي جهان اسلام، باز هم سنگ مقابل سلاح، باز هم نسلكشي مسلمين، باز هم پير و زن و كودك. تكرار چندين باره تاريخ؛ كه اگر مسلمان از شنيدن آن بميرد جا دارد.
باز هم بحث انتخابات آمريكا و قشونكشيها و تسويه حسابهاي پيش از انتخابات، باز هم ناو آمريكايي، باز هم لودرها و بولدوزرهاي اسرائيلي، باز هم بيغيرتي عربي و باز هم بيخاصيتي شوراي امنيت سازمان به اصطلاح ملل متحد.
چرا همه چيز را سر ديگران خراب كنيم؛ باز هم خودمان به دنبال بحثهاي تكراري و به اصطلاح علمي براي بررسي مسأله، باز هم امروز به دنبال اينكه تكليف چيست؟ و فردا (دوباره) فراموشي. باز هم حتما بايد منتظر جمعه باشيم تا راهپيمايي اعتراضآميز بعد از نماز جمعه به سمت ميدان فلسطين (كوتاهترين فاصله ممكنو بهترين زمان كه همه جمع شدهاند و نياز به جمع كردن مردم نيست) برگزار شود، باز هم چندين روز صبر ميكنيم تا موعد رسمي كنفرانس كشورهاي اسلامي فرا رسد و ....
در پرونده هستهاي درسهاي بزرگ تاريخياي را تجربه كرديم. درسهايي كه نه تنها براي خودمان بلكه براي ساير كشورها ميتواند سودمند باشد:
1. با اتحاد ملي كارهاي بزرگ و سنگين را ميتوان انجام داد، 30 سال است كه اين درس را تكرار ميكنيم و آن را در گوش جهانيان زمزمه ميكنيم.
2. نظام حقوق بينالملل مولود قدرتهاي فائقه جنگ جهاني دوم ابزاري جديد براي استعمارگري است.
3. بايستي به جاي اتلاف وقت براي رايزني با نيروهاي غيرخودي و بيگانه به نيروهاي خودي اتكا كرد .
4. بيمنطق بودن آمريكا و اسرائيل.
5. و از همه مهمتر مؤثر بودن اقدامات انقلابي، ابتكاري و پيشدستانه.
مشابه اين درسها را حزبالله در جنگ 33 روزه با اسرائيل نيز تجربه كرد؛ اگر چه در لبنان از اتحاد ملي خبري نبود اما بين نيروهاي حزبالله انسجام عملكرد قابل توجهي حاكم بود.
فلسطين نيز بيش از همه به اقدام ابتكاري، انقلابي و مؤثر نياز دارد. چند سال پيش بحث تحريم نفتي اسرائيل از سوي رهبري انقلاب به كشورهاي اسلامي پيشنهاد شد كه حتي مسئولين خودمان نيز آن را با فرمولها و تئوريهاي اختصاصي بررسي كردند و نتيجه اين شد كه نميارزد، يا شايد با منافع "ملي"مان نميخواند، يا با منافع شخصي و يا ... البته لازمه تأثيرگذاري اينگونه تصميمات توكل به خدا و داشتن پشتوانه ايمان و يقين است كه اگر بدون آن باشد باز يك جاي كار ميلنگد. ايمان به اينكه اگر اقتصاد كشور ما به نفت وابسته بود و با حساب و كتابهاي من و شما ميچرخيد تا حالا صدها بار سقوط كرده بوديم، بلكه بايد بپذيريم كه ايران 20 سال فشار و تحريم را با دعا و توكل به خدا پشت سر گذاشته است،ايمان به اينكه اسلاميت ما بر مليت ما ارجحيت دارد، ايمان به اينكه قرار نيست براي هميشه در اين دنيا بمانيم و سراي باقي آخرت است، پس فقط نبايست دنيوي حساب و كتاب كرد،... و ايمان به اينكه با توكل به خدا اگر به دشمن ضربهاي بزنيم آن گاه "و ما رميت اذ رميتو انالله رمي" و اينگونه است كه ضربه ما كارساز خواهد شد.
محمود بابايي
يده اند از قدرت آن در برابر زلزله و حوادث و امکانات رفاهي و تفريحي آن نيز صحبت به ميان مي آورند سرآخر لطفي کرده و از زحمتي که براي اين کار کشيده شده است حرفي به ميان مي آيد؛ بعضي ها اينجوري هستند. اين بعضي ها مهمترين نکته را به ياد نمي آورند و يا اصلا چيزي از آن نشنيده اند. ياد معمار و نقشه کشي که براي تأسيس اين عمارت خيالها کشيده است و نقش ها و خطها بر صفحه کاغذ آورده است. چشمهاي خويش را بربسته است و براي سالهايي که شايد او آنها را نبيند و خشتهايي که او آنها را لمس نمي کند نقشه مي کشد و آرزوها مي آفريند.
از اين کنفرانس مطبوعاتي به آن جلسه و از مذاکره به مصاحبه مي رفت و آخرش هم البرادعي وقتي به زبان مي آمد که جليلي دبير شده است؟ حيف نبود؟ اصلا چرا رفت؟ و پوتين در گوش ما چه خواند که پس از او، يکي از بسته پيشنهادي هسته اي سخن گفت، ديگري گفت بسته اي در کار نبوده و آن يکي آمد گفت شرايط کشور آنقدر بحراني است که دست از پا خطا کنيم، گزينه نظامي از روي ميز به وسط ميدان مي آيد؟ او اصولگراي ديپلمات و زيرکي است؛ خيلي کار بلدتر از ديپلماتهاي کار کشته. 2 سال با احمدي نژاد کار کرد و خوب با هم جلو آمدند. اما چه کم بود و چرا بعد از سفر پوتين در جلسه شوراي امنيت ملي از توقف کار هسته اي سخن به ميان آورد؟